Ho, kion vi faras ? demandas nun Marko.
Mi legas la libron, mi lernas la lingvon.
Ĉu kun mi vi venos al kafo amika ?
Vi trinkos la kafon, parolos kun mi.

Mi dankas, ho Marko, mi ŝatas la kafon,
se ĝi estas bona, se ĝi estas varma.
Mi tre ŝatas sidi kun vi en la ĉambro,
sed nun mi ne povas, mi diras al vi.

Vi diras ke kun mi vi sidi ne povas!
Al mia demando, ho kia respondo!
Jes, jes, mia hejmo ne estas hotelo,
sed mi havas seĝon, vi sidos sur ĝi.

Ne estas demando, ĉu sidi sur seĝo,
mi sidas sur tabloj, mi sidas sur libroj.
Sed estas demando pri mia laboro:
se mi ĝin ne faros, ĉu ĝin faros vi?

Pri via laboro mi povas paroli:
ĝi donas ne bonon, ĝi donas nur monon.
Sed se al mi "jes" vi bonvolos respondi,
mi donos ne monon, sed amon al vi.

O, što radiš ? pita sad Marko.
Ja čitam knjigu, ja učim jezik.
Hoćeš li sa mnom doći na kavu prijateljsku ?
Pit ćeš kavu, razgovarati sa mnom.

Zahvaljujem, o, Marko, ja volim kavu,
ako je dobra, ako je vruća.
Ja veoma volim sjediti s tobom u sobi,
al' sada ne mogu, kažem ti ja.

Ti kažeš da sa mnom ti sjedit' ne možeš!
Na moje pitanje, oh kakav odgovor!
Da, da, moj dom nije hotel,
al' stolicu imam, sjedit ćeš na njoj.

Nije pitanje, da li sjediti na stolici,
ja sjedim na stolovima, ja sjedim na knjigama.
Nego je pitanje o mom poslu:
Ako ga ja ne uradim, da l' radit ćeš ga ti?

O tvojemu poslu ja kazati mogu:
on ne daje dobro, on daje samo novac.
Al' ako mi "da" ti izvoliš odgovoriti,
ja dat ću ne novac, već ljubav tebi.